اینجا رو خیلی دوست داشتم، یه زمانی...
ولی دیگه اون آرمشی که باید رو ندارم
دیگه اینجا نمی نویسم!
هرکی دوست داشت بازم منو بخونه برام کامنت بذاره تا آدرس جدید رو بهش بدم
(روی جمله هرکی دوست داشت تاکید شده)!!!
پ.ن:نظرات تائید نمیشه
یک وقت هایی هست در زندگی که آدم دچار خودآزاری میشود
هی دلش میخواهد از کاه کوه بسازد و به زمین و زمان ایراد بگیرد، هیچ کس را درک نکند و فقط به خودش فکر کند
که برود از همان رژ لب آبی که روی لب قرمز و جیغ میشود ولی یک عالمه خوشمزه و خوش بو هست بزند و در اتاقش را ببندد که هیچ کس با این قیافه مضحک نبیندش، هزار بار آهنگ Unfaithful را پلی کند و هی داستان بسازد از چیزهایی که ...
هی به گوشی اش نگاه کند و هی منتظر یک چیزی باشد ولی نفهمد چی، منتظر یک نفری باشد که نیست ولی دلش می خواهد باشد
یک نفری که خانواده اش نباشد، دوست هم نه، از این آدم های پوچ و مدعی اطراف هم نباشد، یا آن هایی که نقطه ضعف تو دستشان است و فکر میکنند میدانند چطوری آرامت کنند ولی نمیفهمند تو ته دلت فقط پوزخند میزنی به حرفهای بی سر و تهشان
که دلت هی بهانه بگیرد و بخواهد که دوست داشته شود،که وجودش برای یکی از آن یک نفر ها که گفتم مهم باشد یا حداقل برای مرده و زنده اش تفاوت قائل شود
که وقتی تنهایی و کلافه کنارت باشد و آرام در گوشت زمزمه کند میتوانی روی من حساب کنی...
از آن وقت ها که یک دفعه سر خودت داد میکشی و لجت میگیرد از این همه ایده آل گرا بودنت
که کمی با خودت کلنجار بروی و بعد یک دفعه خنده ات بگیرد از به کار بردن کلمه ایده آل برای یک چنین چیزی، از همان خنده ها که تهش گریه هست، که دلت بسوزد برای خودت که در دلت به چه چیز هایی ایده آل میگویی
امروز از همان یک وقت هایی است که آدم را کلافه میکند ثانیه هایی که مثل آدامس کش می آیند
که میروی در عرض 2 ساعت دوتا پست که زمین تا آسمانشان با هم فرق میکند میگذاری و یک لحظه بغض میکنی و لحظه ای بعد میخندی با صدای بلند....
از همان یک وقت هایی که هی میگویی:
پس چرا پنجشنبه تمام نمیشود